هدف: آمادگی قلبی-تنفسی به عنوان یک نشانگر مهم خطر قلبی عروقی مطرح می‌شود، اما به ندرت در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی ارزیابی می‌شود. در مطالعه حاضر، از حداکثر جذب اکسیژن (V·O2peak) که به طور مستقیم از جمعیت متنوعی از ۴۶۳۷ شرکت‌کننده سالم اندازه‌گیری شده بود، برای توسعه و اعتبارسنجی متقابل یک مدل رگرسیون غیرورزشی جدید از آمادگی قلبی-تنفسی برای مردان و زنان استفاده شد.

روش‌ها و نتایج: از تحلیل رگرسیون چند متغیره برای توسعه یک مدل غیرورزشی از آمادگی قلبی تنفسی برای مردان و زنان به طور جداگانه با V·O2peak به عنوان نتیجه استفاده شد. در مدل‌های نهایی، به ترتیب 2067 مرد (میانگین سنی = 48.8 سال) و 2193 زن (میانگین سنی = 47.9 سال) گنجانده شدند. اعتبارسنجی متقابل مدل‌ها با روش‌های استاندارد تقسیم داده‌ها با ارزیابی خطای ثابت و خطای کل مدلی که روی یک نمونه توسعه داده شده و روی نمونه دیگر اعتبارسنجی متقابل شده بود، انجام شد. سن، دور کمر، فعالیت بدنی در اوقات فراغت و ضربان قلب در حالت استراحت، به ترتیب، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های V·O2peak برای مردان و زنان بودند. در مجموع، 61٪ و 56٪ از واریانس V·O2peak، به ترتیب برای مردان و زنان، توسط مدل‌های کامل توضیح داده شد. SEE برای مدل‌های شامل مردان و زنان به ترتیب 5.70 و 5.14 بود.

نتیجه‌گیری: مدل رگرسیون غیرورزشی توسعه‌یافته در مطالعه حاضر در پیش‌بینی V·O2peak در این جمعیت سالم مردان و زنان نسبتاً دقیق بود. این مدل را می‌توان به سایر جمعیت‌های سالم تعمیم داد و ابزاری معتبر برای ارزیابی تقریبی آمادگی قلبی تنفسی در یک محیط سرپایی باشد